Pinus parviflora ‘Tanima-no-yuki’ * – (z japońskiego „Śnieg w górach”) karłowa odmiana z pięknymi białymi przebarwieniami igieł. Wśród nich pojawiają się wiosną różowe pąki – dzięki temu Tanima no yuki w niezwykły sposób przykuwa wzrok. W ciągu 10 lat osiąga wysokość około 60 cm. Ze względu na niespotykaną barwę, a także trudność w rozmnażaniu, uważana jest za wyjątkowo cenną sosnę, którą trudno kupić.

Przebarwiona igła jest podatna na poparzenie słoneczne, w nieznacznie mniejszym stopniu jednak niż np. posiadająca żółte przebarwienia Pinus parviflora ‘Ogon Janome’. Preferowane miejsce nasadzenia to półcienista, wschodnia strona. Ponieważ jednak spora ilość światła jest potrzebna, by igły ‘Tanima-no-yuki’ dobrze się wybarwiały, należy starannie je dobrać. Podobnie jak inne sosny drobnokwiatowe jest dość odporna na mrozy i w naszej strefie klimatycznej sprawuje się dobrze.

* Inne pisownie odmiany spotykane w szkółkach i ofertach handlowych: ‘Tani mano uki’, ‘Tano mano uki’, ‘Tanimanouki’.

Pinus parviflora ‘Goldilocks’ – tą odmianę sosny drobnokwiatowej wyróżnia złoty wiosenny przyrost. Po kilku tygodniach igła zielenieje – jesienią igły jednak zazwyczaj są przyprószone złotym kolorem. Odmiana bardzo podobna to Pinus parviflora ‘Tenysu Kazu’ (syn. ‘Tensu Kazu’), możliwie identyczna.

W języku angielskim Goldylocks oznacza Złotowłosa (dosłownie: złote loki). Pisownia nazwy sosny jest jednak celowo zmieniona o jedną literę (y zostało zamienione na i), nie należy traktować więc tego jako omyłkowego błędu w pisowni nazwy.

Pinus parviflora ‘Ogon Janome’ – odmiana sosny drobnokwiatowej o nieregularnym pokroju. Posiada dość silny przyrost roczny, do 20-30cm. Po latach tworzy stosunkowo gęsty krzew. Jasno-żółte paski na każdej z igieł powodują efekt ‘oka smoka’ (oculis draconis). Spośród wszystkich sosen tego typu ‘Ogon Janome’ wyróżnia się dzięki silnemu, przykuwającemu wzrok kontrastowi pomiędzy szarą zielenią większości igieł a złocistością przebarwień.

Ogon Janome po japońsku oznacza dosłownie „złote oko węża” (ogon – złoto, janome – oko węża), co nawiązuje do charakterystycznego przebarwienia występującego na igłach.

Zazwyczaj uznaje się, że odmiana pochodzi ze Stanów Zjednoczonych, przy czym pierwsza publikacja jej nazwy to 1976 rok (The World Checklist of Conifers Humphrey Welch & Gordon Haddow, 1993; Namelist Der Koniferen. List of Conifer Names Walter Erhardt, 2005). Istnieją przesłanki, że jest to odmiana bardzo podobna bądz identyczna z dawną odmianą Pinus parviflora ‘Oculus Draconis’ (Japonia, 1890), obecnie nie rozmnażaną (Welch & Haddow, 1993).

Roślinę w latach 70-tych sprowadził, najprawdopodobniej z Japonii, kolekcjoner Joe Burke z Long Island w Stanach Zjednoczonych. Nie była ona jednak przez szereg lat rozmnażana w celach komercyjnych, gdyż Burke nie prowadził działalności szkółkarskiej. Najprawdopodobniej równolegle sprowadził ją w podobnym okresie z Japonii James Caperchi ze Seattle. Zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i w Europie ‘Ogon Janome’ jest ciągle rzadko spotykany, dostępny u stosunkowo nielicznych kolekcjonerów.

Wymagania glebowe rośliny i wysoka mrozoodporność są podobne jak u gatunku. Preferuje miejsca nasłonecznione, choć w początkowych latach może być narażona na przypalanie igieł. Niektórzy szkółkarze polecają cieniowanie w tym okresie do 40%. Starsze rośliny stają się coraz bardziej odporne.