Pinus parviflora ‚Ogon Janome’

Pinus parviflora ‚Ogon Janome’ – odmiana sosny drobnokwiatowej o nieregularnym pokroju. Posiada dość silny przyrost roczny, do 20-30cm. Po latach tworzy stosunkowo gęsty krzew. Jasno-żółte paski na każdej z igieł powodują efekt ‚oka smoka’ (oculis draconis). Spośród wszystkich sosen tego typu ‚Ogon Janome’ wyróżnia się dzięki silnemu, przykuwającemu wzrok kontrastowi pomiędzy szarą zielenią większości igieł a złocistością przebarwień.

Sosna drobnokwiatowa Ogon Janome

Przebarwione igły u Pinus parviflora 'Ogon Janome'

Ogon Janome po japońsku oznacza dosłownie „złote oko węża” (ogon – złoto, janome – oko węża), co nawiązuje do charakterystycznego przebarwienia występującego na igłach.

Zazwyczaj uznaje się, że odmiana pochodzi ze Stanów Zjednoczonych, przy czym pierwsza publikacja jej nazwy to 1976 rok (The World Checklist of Conifers Humphrey Welch & Gordon Haddow, 1993; Namelist Der Koniferen. List of Conifer Names Walter Erhardt, 2005). Istnieją przesłanki, że jest to odmiana bardzo podobna bądz identyczna z dawną odmianą Pinus parviflora ‚Oculus Draconis’ (Japonia, 1890), obecnie nie rozmnażaną (Welch & Haddow, 1993).

Roślinę w latach 70-tych sprowadził, najprawdopodobniej z Japonii, kolekcjoner Joe Burke z Long Island w Stanach Zjednoczonych. Nie była ona jednak przez szereg lat rozmnażana w celach komercyjnych, gdyż Burke nie prowadził działalności szkółkarskiej. Najprawdopodobniej równolegle sprowadził ją w podobnym okresie z Japonii James Caperchi ze Seattle. Zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i w Europie ‚Ogon Janome’ jest ciągle rzadko spotykany, dostępny u stosunkowo nielicznych kolekcjonerów.

Sosna drobnokwiatowa Ogon Janome

3-letni egzemplarz Pinus parviflora 'Ogon Janome'

Wymagania glebowe rośliny i wysoka mrozoodporność są podobne jak u gatunku. Preferuje miejsca nasłonecznione, choć w początkowych latach może być narażona na przypalanie igieł. Niektórzy szkółkarze polecają cieniowanie w tym okresie do 40%. Starsze rośliny stają się coraz bardziej odporne.

Picea sitchensis ‚Silberzwerg’

Świerk sitkajski SilberzwergPicea sitchensis ‚Silberzwerg’ - kulista odmiana świerka sitkajskiego. ‚Silberzwerg’ został znaleziony w roku 1972 jako czarcia miotła. Nazwa została nadana przez Pana Schmalscheidta (Niemcy).
W ciągu 10 lat osiąga 70 cm szerokości i 50 cm wysokości.

Górna strona igieł jest niebiesko-zielona, dolna z kolei srebrna, co powoduje efekt dwukolorowości.

Jedna z ciekawszych odmian świerka sitkajskiego. Nadaje się do średniej wielkości ogródków. Dobrze prezentuje się szczepiona na pniu.
Preferuje nasłonecznione miejsca w ogrodzie.Świerk sitkajski Silberzwerg

Pinus parviflora ‚Shikoken’

Sosna drobnokwiatowa ShikokenPinus parviflora ‚Shikoken’ – karłowa odmiana sosny drobnokwiatowej. Podobne do parviflora ‚Ogon’ oraz do parviflora ‚Ogon Janome’.
Zimą igły są złoto-żółte (podobnie jak Ogon), nowy przyrost koloru żółtego (podobnie jak Ogon Janome). Ponadto posiada efekt ‚oculus draconis’.
Roślina karłowa, po okresie 10 lat osiąga wysokość ok 60 cm. Rośnie krzaczasto.
Odporna na mróz, preferuje stanowisko nasłonecznione do półcienistych.

Sosna drobnokwiatowa Shikoken

Widoczny efekt 'oculus draconis' na Pinus parviflora 'Shikoken'

Picea orientalis ‚Professor Langner’

Świerk kaukaski Prof. Langner

Picea orientalis 'Prof. Langner' szczepiony na pniu.

Picea orientalis ‚Professor Langner’ (syn. ‚Prof. Langner’) – odmiana znaleziona z siewu przez profesora Langnera (Niemcy), w roku 1976.

Formuje się w kulę. Roczny przyrost to ok. 3 cm. Po 10 latach osiaga 25 cm wysokości i 30-35 cm szerokości. Igły ciemnozielone.

Doskonale nadaje się do małych ogródków, skalniaków.

Jako młoda roślina może ulegać przypaleniu na pełnym słońcu.

Picea pungens ‚Maigold’

Świerk kłujący Maigold

Wiosenny przyrost u Picea pungens 'Maigold'

Picea pungens ‚Maigold’ – świerk kłujący o złotych wiosennych przyrostach. Późną wiosną igła zielenieje. Kształt regularny, stożkowy. Po 20 latach osiąga wysokość ok. 3m.

Najprawdopodobniej roślina pochodzi z lat ’60. Znaleziona przez Karla Pristaffa z Barmstedt (Niemcy). Nazwana i wprowadzona na rynek przez niemieckiego szkółkarza – Hachmanna – w roku 1988.

Inne pisownie nazwy spotykane w szkółkach i ofertach handlowych: Picea pungens ‚Maygold’ (nieprawidłowa).Świerk kłujący Maigold

Picea orientalis ‚Tom Thumb Gold’

Świerk kaukaski  Tom Thumb Gold

3-letni egzemplarz Picea orientalis 'Tom Thumb Gold'

Picea orientalis ‚Tom Thumb Gold’ – bardzo wolno rosnąca kulista odmiana świerka kaukaskiego o żółtej igle. Znaleziona jako czarcia miotła na Picea orientalis‚Skylands’. Na pełnym słońcu może ulegać przypaleniu, zwłaszcza jako młoda roślina. „Tom Thumb” to po polsku „Tomcio Paluch” – odmiana jest wierna nazwie i jest to typowo karłowa roślina.

Świerk kaukaski Tom Thumb Gold

5-letni Picea orientalis 'Tom Thumb Gold'

Świerk kaukaski Tom Thumb Gold

Świerk kaukaski 'Tom Thumb Gold'

Abies nordmanniana ‚Aurea’

Jodła kaukaska Aurea

Abies nordmanniana 'Aurea', zdjęcie zrobione jesienią.

Abies nordmanniana ‚Aurea’ (syn. Spach) – odmiana jodły kaukaskiej. Cechą charakterystyczną dla odmiany jest złocisto-żółty, cytrynowy kolor igieł.
Czytaj dalej

Pinus contorta ‚Chief Joseph’

Sosna wydmowa Chief Joseph

Pinus contorta 'Chief Joseph' - zdjęcie zrobione w lutym

Pinus contorta ‚Chief Joseph’ – odmiana sosny wydmowej. Charakteryzuje się intensywnie żółto-pomarańczowym kolorem igieł w trakcie zimy. Przez pozostałą część roku igły są zielone.

Tak jak inne sosny wydmowe, ‚Chief Joseph’ posiada charakterstyczny zapach igieł.

Po 10 latach osiąga wysokość ok. 1.5 m.

Rzadko spotykana w szkółkach. Ceniona wśród kolekcjonerów.

Odmiana została znaleziona przez Doug Willa w górach Wallowa. Nazwa wywodzi się od wodza plemienia ‚Nez Perce’ (Chief Joseph).

Picea pungens ‚Białobok’

Świerk kłujący Białobok

Wiosenny przyrost świerka kłującego 'Białobok' - zdjęcie zrobione w połowie maja

Picea pungens ‚Białobok’- polska odmiana świerka kłującego. Cechuje się efektownym, wiosennym przyrostem koloru kremowo-żółtym. Przez reszte roku ‚Białobok’ jest niebieski.
Odporny na mróz, preferuje nasłonecznione miejsca w ogrodzie.
W przeciągu 10 lat osiąga wysokość 1.5-2 m.
Odmiana została znaleziona przez Jana Białoboka przed rokiem 1939.

Picea orientalis ‚Skylands’

Świerk kaukaski Skylands

Picea orientalis 'Skylands' - zdjęcie robione w połowie sierpnia

Picea orientalis ‚Skylands’ – odmiana świerka kaukaskiego. Cechuje się krótkimi, żółtymi igłami. Rośnie w kształcie stożka. Przyrost roczny 30-40 cm, po 10 latach osiąga wysokość 2.5 m, oraz 1.5 m szerokości. Na pełnym słońcu może ulegać przypaleniu, zwłaszcza jako młoda roślina.

‚Skylands’ został znaleziony w 1950 roku w Skylands Farm (obecnie Ringwood State Park) w New Jersey w USA. Czarcią miotłą pochodzącą ze ‚Skylands’ jest świerk kaukaski ‚Tom Thumb Gold’.

Odmiana swego czasu była sprzedawana pod nazwą Picea orientalis ‚Aurea Compacta’.